De clichés zijn bekend.
“Alles moet leuk zijn.”
“Klopt het wel dat jongeren niet meer willen werken?”
'Hoog loon versus werk-privébalans: wat zoekt Gen Z écht in een eerste job? ”

​

Het zijn maar een aantal titels op nieuwssites wanneer het over studenten en starters vandaag gaat.

​

Deze week mag ik met meer dan tachtig van hen samen een redactie vormen. Na hopelijk succesvolle examens zijn ze klaar voor hun eerste job. Dus de vraag dringt zich op: kloppen die clichés? Of maken we hier gewoon samen sterke journalistiek?

​

Wat meteen opvalt: het enthousiasme is groot. De onzekerheid ook. Terecht, want de praktijk van journalistiek verschilt fundamenteel van hoe die in cursussen lijkt of je als lezer of kijker kan opmaken.

​

Ja, je moet bellen, anders krijg je niemand te pakken voor een interview.
Neen, met alleen een thema als ‘gentrificatie’ heb je nog geen verhaal.
En ja, online heb je bij alles beeld nodig (waar je ook de rechten op hebt).

​

In die zin verschilt Gen Z opvallend weinig van eerdere generaties die een redactie binnenstapten. De basis van journalistiek is niet veranderd. Wat wél veranderd is, zijn de mogelijkheden om verhalen te brengen. “We gaan live vanuit Brussel-Zuid over een bommelding op onze Instagram Stories”, klonk het al op dag één.

​

Maar technologie vervangt geen inzet. Enthousiasme en doorzettingsvermogen blijven de echte motor van het vak. En net die energie voel je deze week in het T’Serclaesgebouw. Geen 9 to 5-mentaliteit, wel studenten die om acht uur ’s ochtends al klaarzitten. ’s Avonds voel je geen haast om naar huis te gaan, maar hoor je: “We monteren die audioquotes nog even af.”  In de gang zie je studenten bellen in hun beste Frans of Engels om Joodse Brusselaars te vinden die willen getuigen in een reportage. Onze studenten-reporters staan om vijf uur 's ochtends op de vroegmarkt in Brussel.

​

De inzet vertaalt zich ook in resultaten. Opvallend sterke audiokwaliteit bij voxpops in een rumoerig station. Open gesprekken met sekswerkers rond het Noordstation. Voor het eerst zelfs een reportage met de politie op patrouille. Dus, willen jongeren niet meer werken? Als dit de generatie is die eraan komt, dan is de betere vraag: zijn wij klaar om hen ernstig te nemen op een redactie?