Van art-decocinema naar grimmige sekstent

De vergane glorie van Ciné Paris

Ooit was het een prestigieuze bioscoopzaal, nu slechts een versleten cinemaatje waar condooms per stuk over de toog verkocht worden. Een blik op de laatst overgebleven pornocinema in Brussel. 

De Brouckère, jaren 50. Flitsende reclamepanelen, wijde boulevards, chique hotels en statige herenhuizen. Dé place to be voor de filmliefhebber: de Anspachlaan en in het verlengde ervan de Adolf Maxlaan, met haar tientallen kleine cinema’s. 70 jaar later zijn de straten rond De Brouckère hun luxe en grandeur van weleer verloren. 

Vandaag lijkt de cinema eerder een cover-up om de seksuele lusten van de buurt te botvieren.

Op nummertje 62 van de Adolf Maxlaan opende Ciné Paris zijn deuren in de jaren 20 en transformeerde zich in de jaren 60 tot een heuse pornocinema. Vandaag lijkt de cinema eerder een cover-up om de seksuele lusten van de buurt te botvieren.

Het afgebladderde blauwe geveltje met lichtgevende letters die enkel nog ‘RIS’ spellen, laat zien dat de gloriejaren van de cinema voorbij zijn. De muren van de inkomhal zijn bedekt met vervaagde pornofilmposters, de piemels nipt bedekt met verf, maar voor de rest wordt weinig aan de verbeelding overgelaten. Vooral de films van Franse pornokoning Marc Dorcel worden er geadverteerd. De affiches aan de muur geven aan dat het twaalf euro kost om in zaal één binnen te gaan, en voor twee euro meer kun je naar zaal twee. 

Tegen de linkermuur staat een grote kast vol DVD’s die je kan huren, met titels als On the jizz diet.

We duwen aarzelend de zware deur open en lopen een ruimte met rood beklede wanden binnen. Tegen de linkermuur staat een grote kast vol DVD’s die je kan huren, met titels als On the jizz diet. Op de toog aan de rechterkant staat een bokaal condooms, te koop voor €1.50 per stuk, ernaast staat nog een handige stapel wc-rollen. In de ruimte zijn drie tv-schermen aanwezig, die elk beelden uit natuurdocumentaires tonen. Het beeld van het lieflijke vogeltje tussen de groene bladeren contrasteert met de geheimzinnige sfeer in de ruimte.

Politiek vluchteling

De man die achter de toog staat werkt er al 15 jaar. Hij ontvluchtte de dictatuur in Iran en leefde zijn eerste 10 jaar in België zonder papieren. “Souffrir, souffrir, tout le temps!’, zo schreeuwt hij ons bijna toe. Wanneer we vragen naar de baas van het etablissement klapt de man toe: “Hij is altijd op reis, altijd weg, Amerika, Parijs… Ik kan hem zelf nooit bereiken”. Een telefoonnummer is al helemaal te veel gevraagd: dat wil of mag hij ons niet doorspelen. 

 De pornofilm op de achtergrond is bijzaak - Arman

Wanneer de klanten toe stromen, wimpelt hij ons af: we zijn niet langer welkom. Een man met een kruk loopt mank de deur in, legt een briefje van 20 op tafel en vertrekt zonder woorden naar de zaal. Voor we buiten staan vragen we nog snel waarom mensen voor een pornocinema kiezen in plaats van het meer laagdrempelige internet. “Mensen komen van overal, ook internationaal, vooral voor het contact met anderen”, mompelt hij. 

Welk soort contact hij precies bedoelt, wordt ons duidelijk wanneer we even later Arman aanspreken, een jonge man die net de cinema buitenwandelt. “Elke zaterdag, zondag, en soms ook maandag neem ik de trein vanuit Antwerpen om naar Ciné Paris te komen. Dit soort bioscoop is er niet in Antwerpen”.  

Diegenen die meer privacy willen, kunnen terecht in de toiletten op de bovenste verdieping - Arman

Hij legt ons uit dat het om net iets meer gaat dan een film kijken. “Vooraan in de zaal staan enkele zeteltjes gericht naar het publiek. In die zeteltjes hebben mensen seks, de rest van de zaal kijkt toe. De pornofilm op de achtergrond is bijzaak”, lacht hij. Hij valt zelf op zowel mannen als vrouwen, maar betreurt het beperkt aantal vrouwen in de zaal. Heeft iedereen dan openlijk seks? “Diegenen die meer privacy willen, kunnen terecht in de toiletten op de bovenste verdieping”, antwoordt hij. Voor we afscheid nemen vraagt hij nog snel het nummer van onze mannelijke journalist.

Gloryhole

De eigenaar van de seksshop naast de bioscoop, bevestigt dat mannen er niet komen om naar de film te kijken. “'s Avonds worden er vaak prostituees meegenomen naar de cinema”, vertrouwt hij ons toe. Zelf heeft hij ook een poster op zijn vitrine: ‘Glory Hole cinema, € 15’, staat er in drukletters op een A4'tje. “Willen jullie een kijkje nemen?”,vraagt hij met een ondeugende blik. We slagen zijn aanbod beleefd af. 

Ook voor de andere buurtbewoners is het geen geheim wat er zich in Ciné Paris afspeelt. We spreken een vriend van de Iraanse man aan de kassa van Ciné Paris: “Het blijft toch taboe. Als ik mijn vriend ga bezoeken, sla ik mijn blik neer als ik buitenkom. Veel voorbijgangers durven niet binnenkijken in de hal. De bewoners weten wel wat deze cinema aanbiedt, maar echt een fan zijn ze niet”. 

We vermoeden dat deze cinema niet langer de kunstzinnige porno aanbiedt die liefhebbers van het genre zo appreciëren. De films lijken vandaag eerder een afleidingsmanoeuvre (of hulpmiddeltje) voor de ietwat andere activiteiten. Ciné Paris hangt in een sluier van mysterie, en is niet happig op bezoek van nieuwsgierige journalisten. Er zijn onuitgesproken afspraken, en wie hier binnenkomt weet waar ie aan toe is. De hoogdagen van Ciné Paris zijn misschien voorbij, maar plezier wordt er wél nog beleefd, dat is zeker. 

Auteurs: Sarah Huysentruyt, Marie Van Loon en Eliot Slosse